صابون ابرو چیست؟

ژلاتین یک فرآورده حیوانی است که کاربرد آن در آشپزی سفت کردن و ژلهای کردن دسرها است. همانطور که مشهود است رفتار ژل شدن محلولهای پپتیدهای دوگانه­دوست در غلظتهای مختلف یون کلسیم با مقادیر محاسبهشده این یون بدون توجه به رنگ ژلهای تولیدشده تا حدودی مطابقت دارد و ژل شدن در دو غلظت نمکی 25 و 40 میلی مولار مشهود است اما با توجه به کدورت هیدروژلها در این دو غلظت نمکی به نظر میرسید بهترین شرایط برای ژل شدن در غلظتهای 60 و 80 میلی مولار یون کلسیم بهدستآمده است. دادههای ریختشناسی حاضر با نتایج هارتگرینک (Hartgerink) و همکاران مطابقت دارد این گروه تأکید دارد تنها عامل تعیینکننده ژئومتری سیلندری نانو فیبرها در خودآراییهای حاصل از پپتیدهای دوگانه دوست، چهار اسیدآمینه مجاور دم آلکیلی هستند و این واحدهای ژل شونده بسیار سازگار بوده و در هم­آرایی با دامنه وسیعی از مشتقات زیست فعال خود قادرند هیدروژلهایی با بافت نانوفیبری ایجاد کنند بدون آنکه هرگونه تغییر یا کاستی در ریختشناسی خود آرایههای فوق مولکولی نهایی به وجود آید (11). اما مسئله بعدی قابلتأمل این است که تغییرات به وجود آمده در مقادیر پپتید دوگانه­دوست و مشتقاتش چه تأثیری بر خواص مکانیکی هیدروژلهای حاصله میگذارند. با توجه به مستندات بهدستآمده از هر دو مطالعه FTIR و CD که مؤید وجود پیش تجمعهایی در نمونه کنترل است (پدیدهای که بهخوبی با مکانیسم رشد هسته پیشنهادشده برای فرآیند خودآرایی این نوع مولکولها مطابقت دارد (18))، میتوان بخشی از این جابه جایی را به حضور این پیش تجمعات و اثرات آنها بر پراکندگی نور در این دو روش طیفسنجی، نسبت داد اما با توجه به شواهدی مثل وجود حضور پیک cm-12900 در داده­های FTIR که نشاندهنده تجمع و بستهبندی محکم زنجیرههای آلکیلی است و با توجه به تصویر TEM بهدستآمده که مؤید چینش این پپتیدهای دوگانه دوست به فرم نانوفیبری در حال رشد است، میتوان سهم دیگری از این جابه جایی را بهاحتمال پراکندگی نور ناشی از رشد نانو فیبرها نسبت داد (21). البته با استناد به وجود جابه جایی در مکان باند آمیدی A که معرف بلندتر شدن طول پیوندهای هیدروژنی شرکتکننده در ساختارهای صفحات بتا بوده میتوان وقایع مولکولی فرآیند خودآرایی را اینطور نیز مطرح کرد که، مولکولهای دوگانه دوست طی فرآیند هم­آرایی به نانو فیبرهایی سازماندهی می­کنند که بخش مرکزی آنها از تجمع دمهای آلکیلی تشکیلشده و بخشهای مشارکتکننده در تشکیل ساختارهای بینمولکولی بتا در سطح آنها مستقر هستند که این آرایش صفحات در راستای طول نانو فیبرهای در حال رشد با پیچشی حول محور مرکزی نانو فیبر همراه است که منجر به افزایش طول پیوندهای پپتیدی خصوصاً در لبههای نانو فیبر میشود.

بر اساس برخی تحقیقات، از دیگر خواص ژل رویال تسریع بهبود زخم ها است. سطح نانو فیبرها در کلیه تصاویر سیاه و مرکز آنها به رنگ سفید است که با توجه به ماهیت باردار رنگ بهکاربرده شده در رنگآمیزی و اتصال انتخابی آن به مکانهای باردار میتوان اینگونه استنباط کرد که بخش زیست فعال پپتیدهای دوگانه­دوست طی فرآیند خودآرایی در سطح نانو فیبرها قرارگرفته و بخش مرکزی آنها از تجمع دمهای آلکیلی به وجود آمده است. پس از یافتن غلظت بهینه 60 میلی مولار برای تشکیل ساختارهای فوق مولکولی از هم­آرایههای مورد بررسی از پپتید دوگانه­دوست اول در مرحله بعدی مسئله پیش رو این است که آیا هیدروژلهای بهدستآمده در عمل واقعاً دارای بافتی نانوفیبری هستند و در صورت داشتن چنین بافتی بخشهای زیست فعال موجود در مشتقات پپتید­دوگانه دوست اول در چه بخشی از این نانو فیبرها قرار گفتهاند. این سوراخ ها از عدم وجود تعادل بین تشکیل استخوان جدید و جذب استخوان های قدیمی شروع می شوند؛ یعنی وقتی کلسیم و فسفات کافی برای تشکیل استخوان طبیعی وجود ندارد تا از جذب آن جلوگیری شود.

وقتی دختران به دوران بلوغ می رسند، تغییرات زیادی در بدن آنها رخ می دهد: شروع عادت ماهیانه، رشد موهای زائد، ترشحات واژن و تغییر فلور طبیعی بدن در نواحی مختلف و … پپتید دوگانه­دوست سوم دارای بخش زیست فعال متصل شونده به فاکتور رشد TGF-β. هیدروژلهای هم­آرای مختلف طراحیشده نیز بسته به مقادیر مورداستفاده از پپتیدهای دوگانه­دوست دارای مقاومتهای مکانیکی مختلفی هستند. حذف لایههای آب با صرف انرژی همراه است که در مورد مولکولهای کوچکی مثل یونها و مولکولهای بزرگی مانند پپتیدهای دوگانه­دوست به ترتیب به دلیل تراکم بالای لایه آب پوشی در اطرافشان و تمایل به ماندن در فرم آب پوشی شده، این فرآیند با صرف انرژی بیشتری نیز همراه است. با توجه به شکل 6 کمترین جابه جایی به ترتیب مربوط به غلظت 60 میلی مولار است. با مقایسه میزان جابه جایی موجود در طیفهای CD هیدروژلهای هم­آرایی و خودآرایی و افزایش این جابجایی در نمونه­های حاصل از هم­آرایی نسبت به خودآرایی میتوان اینگونه استنباط کرد که حضور مشتقات زیست فعال در فرآیند همآرایی به دلیل وجود بخشهای زیست فعالشان احتمالاً منجر به ممانعت فضایی در سطح نانو فیبرها ازنظر آرایش پهلو به پهلوی آنها در طول نانو فیبر شده و منجر به قرارگیری این ساختارهای بتا با پیچشی در حول محور مرکزی نانو فیبرها می­شود.

در ضمن با توجه به این نکته که اورانیل استات تنها به بخشهای آبدوست و اختصاصاً باردار تمایل داشته و طی اتصال رنگی سیاه به این بخشها میدهد، مشاهده الگوی سیاه و سفید در تمامی نمونهها که به ترتیب مربوط به بخشهای سطحی و مرکزی نانو فیبرها است مؤید قرارگیری بخشهای باردار پپتید ازجمله بخش زیست فعال آن در سطح است. در توجیه این مشاهدات میتوان به این نکته اشاره کرد که مقاومت مکانیکی هیدروژلهای نهایی تابعی از دو نوع میانکنش است. مطالعات بسیاری نقش تعیینکننده صفحات بتا بینمولکولی را در هدایت ساختار فوق مولکولی به فرم نهایی سیلندری (فیبری) تأیید میکنند (5). بنابراین میتوان جهت تعیین شرایط بهینه فرآیندهای خودآرایی یا هم­آرایی میان این پپتیدها ضمن استفاده از روشهای شهودی مانند آزمون ویال واران و توجه به رنگ هیدروژلهای حاصل، تشکیل ساختارهای بتا را نشانهای از ادامه فرآیند خودآرایی و تشکیل نانو ساختارهای فیبری دانست، و از آن بهعنوان روش تأییدی دیگری در تعیین شرایط بهینه ساخت هیدروژلهای موردبررسی استفاده کرد (2). با توجه به نتایج بهدستآمده از آزمون ویال واران در بررسی غلظت یون کلسیم مناسب برای هم­آرایی اول، محاسبات تئوری بار خالص با مشاهدات تجربی بدون در نظر گرفتن کدورت هیدرژلهای تولید شده، همخوانی دارد و این محلول پپتیدی در غلظت 25 میلی مولار یون کلسیم مانند دیگر غلظتها، هیدروژل میشود.

دیدگاهتان را بنویسید